Kasım'ın Notaları

          Kimilerine göre hayatın durduğu andı sokağın siyahımsı derinliğine kapıldığım dakikalar.Doğduğum şehri bu halde görmek istemezdim.Görmeyi hiç hayal etmemiştim,aklımın ucundan bile geçirmemiştim.Bugünün gündüzünde,yazdan kalma bir hava hakimdi.Ardından,gecesi de rüzgarlı bir Ağustos gecesinden esinlenmişti.Rüzgar,ara ara şiddet değiştirerek kendini gösteriyor,buradayım diyordu.Üzerimde olan Teşkilat armalı kahverengi muhafız ceketi rüzgar estikçe hafifleşiyordu.Sokak lambaları içinde yananlar kendini çok belli ediyordu.Çoğu kırık döküktü.Binaların kapıları boydan boya kalın kerestelerle 
örtülmüştü.Çoğu harabeydi bunların.Terkedilmişlerdi,işte bu saatlerde isimsiz ziyaretçilerine merhaba demek için yıllardır tam burada ayaktaydılar.Sokağı boydan boya çevreleyen bu eski binaların çoğu tortudan geçilmiyordu.Duvarlarının üzerinde yer yer kan izleri görülenleri de vardı.Ay,adeta iyi geceler dercesine yerini almıştı.Bu gece mutlu gibi görünüyordu.En azından boşuna iyi geceler dememişti.Sokakta onu duyabilen biri vardı bu saatte...

           Ben ve benim gibi olan insanlar,şu zamanda kendini kıyametin derin sırrına adamıştı.Tek işimiz yoketmek değildi.Yokettiklerimizin ardındaki izleri de çözümlemekti bir diğer görevimiz.Nereden geldiği belli olmayan ucubelerin uçsuz bucaksız sırlarının yanında,ihanet ve isyan eden insanların da gerekli gereksiz her türlü pisliği bizim üzerimizdeydi.İnsanoğlunun bu kadar da karmaşık bir ırk olduğunu en çok şu günlerde kavramıştım.Ama alıştım,ihaneti,isyanı,çıkar ilişkilerini ve katliamı gözüm çok da yadırgamıyordu artık.Şunun şurasında bir avuç insan kalmıştı koskoca İstanbul'da.Daha neyin peşindeydiler ki? İşte bunu sorgulamak yerine üzerlerine gitmeyi tercih etmeyi öğrenmiştim.Affı yok,gözardı etmek mi,ölüm demektir! Akıllardan geçme ihtimali en düşük olan şeyleri sıralamıştım.Bir avuç insanın içinde,bu kaos ve mücadele ortamında,en büyük yıkımı yaratma yarışı içerisinde olanların da amaçları bizden farklıydı.Bizler,tamamen kendimizi bu kurtuluşa adamıştık.Onlar ise,fanatiktiler.Birbirilerini gördükleri an öldürüyorlardı.Mensuplarının üzerinde bulundurma zorunluluğu olduğu armalar,yaşamın içinde kimliklerini belli ediyordu.Taraflarını burdan anlıyorlardı.Saldırıya geçip geçmeme kararı bu şekilde veriliyordu.Bununla birlikte,bu zorunluluğa karşı gelen kimse de yoktu! Oluşumdaki çaylaklık dönemimizde,eğitim esnasında bizlere söylenen çok önemli bir söz vardı.Davaya inanmış insan tıpkı fitili ateşlenmiş dinamite benzerdi.Durduramazdın,vazgeçiremezdin!

             Aklımı kurcalayan ayrıntılar,gecenin sessizliğinde adım attığım sokaktaki kaldırım taşları gibiydi.Nereye bastığımı göremiyordum.Düşündüklerim de beni yıllardır yaşadıklarımı,verdiğim kararları,yaptığım seçimleri sorgulatıyordu.Acaba hata yapmış mıydım? Bedenim beni nereye sürükleyecek merak ediyordum.Bir süre sonra Galata Köprüsü'nün harabeleşmiş haliyle merhabalaştık.Birden,o feci günü anımsadım.Daha doğrusu,öyle bir haldeyim ki,bunu anımsamadan yapamadım.Çığlık sesleri meydandan başlayıp Tahtakale'nin dar sokaklarına kadar ulaşıyordu.Yanık sesli hurdacılar,hamallar;arabalarını nasıl bıraktıklarını unutmuşlardı bile çoktan.Savaşmak gibi bir çaremiz bile yoktu.Çaresizdik.Göklerden gelen devasa kaya parçaları yerle bir ediyordu İstanbul'u.Kıyametle birlikte gelen tüm olguları kabullediğimiz gibi,buna da yabancı kalamazdık.O günden geriye değişen tek şey şimdiki gecenin karanlığıydı sanki.Her şey aynı gibi geliyordu.Değişenler,eskilerin yerini alanlar,uzun zamandır hayatımızın başrollerini oluşturuyordu.Belimdeki silah,zırhım,hançerim,Teşkilat kimliğim...Hepsi benim birer parçamdı.Gerçeğin ta kendisiydi hepsi.Kaçışım da yoktu.Ben bir askerdim.Gençliğimi,hatta çocukluğumu getirisini hiç düşünmeden feda ettiğim amaca hizmet ediyordum hala.Kılıç sallamaktan damarlar iyice belirginleşmişti ellerimin üzerinde.

                    Toprağın da altında yaşayan varlıklar,yeryüzünün kimliğini öğrendiklerinde pek bir 
aceleci davranmışlardı.Akın akın çıkıyorlardı adeta.Böylesine yoğun bir topluluğa karşı hazırlığımız yoktu.Hayatımda görmediğim kadar kanı o gün gördüm.Öğlen güneşinin kavurduğu kızıl topraklara,askerlerimizin cesetleri yayılmıştı.Bu mücadeleye ilk başladığımda tanıştığım,daha sonrasında ise en değerli dostum olan insanı bu olayda kaybettim.Hayatımda yaptığım en büyük seçimden aldığım ilk darbe buydu.Gidenin boşluğunda bir öç alma duygusunun hızla boy attığını görüyordum.Bunun acısını fitil fitil getirecektim burunlarından.
Gördüklerim,hissettiklerimi besledi.Kahrolası ucubeler çoktan bizim topraklarımıza kendi düzenlerini kurmuşlardı bile.Kör Adam'ın tepesi atmış,yıllardır usulca beklediği şadırvanda bu sefer yıldırım gibi voltalar atıyordu.İlk defa ondan bu kadar korktuğumu hatırlıyorum.İstanbul'un  yüzü,İstanbul'un aydınlığı,İstanbul'un elleri...Gittikçe yabancılaşmaya başladı bize buraları.Sokağa çıkmak eskisi kadar kolay değildi artık.Kendi gölgemden bile sakınır hale gelmiştim.Arkamdaki düşman benim zayıf anımı kolluyordu.Yeni düzenin  dört yıl sonrasında,Teşkilat tarafından gerçekleştirilen operasyonlarda üst düzey komuta görevi yaptım.Başında bulunduğum operasyonlarda tanık olduğum manzaralar akıl sağlığımı zedeleyecek nitelikteydi.Yerin yüzlerce metre altındaki tünellere inerken içimizdeki soğukluğu o an kim gelse rahatça hissedebilirdi.Korkunun ve bilinmezliğin soğukluğuydu bu.Ama bir o kadar da ısrarlıydık.

                  Bir kuyruklu piyanodan çıkan ince notalardan başka bir şey daha iyi anlatamazdı İstanbul gecelerini bana sorarsanız.Her yağmur yağdığında yollardaki koca deliklere su doluyor,asfaltın düzgün olmayan kısımları göle dönüşüyordu.Bazı geceler uyumazdık.Gece operasyonlarımız avını bekleyen bir kurt gibiydi.Sabaha kadar sürüyordu çoğu.Yaratıklarla mücadeleye alışmaya başladığımız zamanlarda,yeni bir düşman daha türemişti.Onlar da insanların ta kendileriydi.Örgütler,kaos ortamı yaratan çeteler.Bunları kuranların ve katılanların çoğu yaşananlardan büyük zarar gören,acı kayıplar verenlerdi.Fakat bizim aksimize,onların gözleri dönmüştü.Çoğunun akli dengelerinin yerinde olduğunu dahi düşünmüyordum.İçimize sızmayı defalarca denediler.Bu uğurda yaptıkları bazı planlar deşifre edilse de,bazı planları da ne yazık ki hayata geçmişti.Teşkilat'ın büyük liderlerine suikast düzenlendi.Ortalığı iyice karıştırmayı amaçlayanlar,düşlediklerini gerçekleştirmişti.Suçları tespit edilen hainler,sürülmüşlerdi.Tüm bunları uzaktan izledim.İlerde tekrar başımıza iş açacaklarını dürüst olmak gerekirse hiç tahmin etmedim.Günden güne insanlar daha da gruplaşıyordu.Saçma bir inanç uğruna birbirilerini öldürmeye başladılar.Ne yazık ki yapacağımız bir şey yoktu.Tamamen tarafsız kalma kararı alındı.Asıl hedefimiz,tehlikeye düşen İstanbul'u korumaktı.İnsanları düzene sokmak bizim işimiz değildi.En azından öncelikli planımızda yer almıyordu...

                Kıyamet senfonisinin bestekarları bu eserlerinden memnundular.Kendi dilimizi bile öğrenenleri vardı.Biçimsiz vücutlarıyla,gizlice aramıza sızıyorlardı.Bilgi toplamaları onların yeryüzünü ele geçirmelerinde zorunlu bir etkendi.Acımazsızlığın gölgesinde bırakmışlardı bizleri.Sivillere zarar vermeye başlamışlardı.Yerimizde duramazdık.Harekatlar başladı.Teşkilat Konseyi,kimsenin bilmediği yerin derinliklerinde yer alan özel mekanlarında neredeyse hergün toplanıyordu.Harekat planları çıkarılıyor ve istihbaratlar birleştiriliyordu.

                     Yaşlı dizlerim rüzgara karşı direniyordu yürürken.Gözlerimi irice açıp önüme baktığımda gördüğüm şey kocaman bir boşluk gibiydi sanki.Dünya döndükçe gördüklerim kararıyordu adeta.Ceketimin iç cebindeki kağıdı çıkarıp bir göz attım.Kağıdın üzerindeki mürekkep yılların acımasızlığından nasibini oldukça almışa benziyordu.Gözlerim iyi görmüyordu otuz yaşından beri.Elimdeki ufak kağıt parçasını gözlerime yaklaştırıp dikkatlice tekrar okumaya çalıştım.Gece yarısının karanlığı da aleyhimeydi.Rahmetli babamın yadigarı çakmak ile kağıdı aydınlatmaya çalıştım.Evet,şimdi okuyabiliyordum.Okudukça tüylerim tekrar ürperiyor,üzerimde ne varsa on katı ağırlaşıyordu.Kağıdı cebime geri koydum ve ilerlemeye devam ettim.Yürürken üstüne bastığım Arz'ın Çocukları dergisinin hoşurtusuyla irkildim.Sesin nedeninin dergi olduğunu daha sonra fark etmiştim.Yılların kazandırdığı refleks yeteneğimle elimi silahıma götürüp hızla arkama döndüm.Sağda,solda,kimse yoktu.Daha sonra bastığım yerin kayganlaştığını hissettim.Kafamı yere eğdiğimde dergiyi gördüm.Bastığım sayfada,büyük puntolarla yazılmış “Tarafını Seç,Kim Olduğuna Karar Ver!” başlığını farkettim.Büyük Savaş'da binlerce genç ölmüştü.Dün gibi hatırlıyordum.Savaş bittiğinde,esen Lodos,etraftaki tozu dumanı savurup geçiyordu.Etraf yaralılarla ve cesetlerle doluydu.Buna karşın,Lodos'un uğultusu hariç kimseden ses çıkmıyordu.Yaralılar arasında yürürken gözüme bir gencin cesedi çarpmıştı.Kalbinden vurulmuştu.Ölü,bir yakamozun fırıldağında çeviriyordu gözlerini,biri küçüldükçe diğeri büyüyordu.Bütün ölülerin sessizliğiydi bu.

                   Teşkilat artık eskisi gibi değildi.Otorite kaybı yaşıyordu.Küçümsenmeye başlamıştı.
Bağımsız ödül avcıları ve yeni patronlar türedi.Yeraltına çöken ve orda kendilerine yeni bir mekan yaratan zenginler,kendi paralı askerlerini tuttular.Orada bulunan onbinlerce yaratığın varlığıyla yüzyüze yaşamak için silah gücü kaçınılmazdı.Hatta en iyisine sahip olunmalıydı.Patronlar,gittikleri yerlerde paradan daha çok yaratıkların uygarlıklarına ait izlere önem verdiler.Para karşılığı araştırmalar yaptırdılar.Tabii bu araştırmalar oldukça tehlikeliydi.İşlerinin en iyisi olan  adamlara ihtiyaç vardı.Ödül avcılığı bu zamanlarda türemişti.Bileği kuvvetli olanlar el altından işler alıyorlardı.Teşkilat kan kaybederken alt oluşumlar güçleniyordu.Bunların varlığıyla birlikte Arz'ın Çocukları ve Lodos örgütleri de faaliyetlerine hız kesmeden devam etmekteydiler.İnatlarının kaynağını gerçekten bilmek isterdim.Hala da istiyorum.Küçücük çocukları bile  kendi doğrularına inandırma çabası içindeydiler.Çok değil,bu doğrulara inandıktan birkaç sene sonra eline silah alabileceklerdi.Kıyametin derinliği ardında yaşayan insanlar,aileler,çocuklarını adeta bir okul muamelesi yaparak bu örgütlere gönderiyorlardı,ve güveniyorlardı da.Bizler ise amacımızdan şaşmamalıydık.Askeri operasyonlara ek olarak insaları Teşkilat'a yöneltmek için planlar geliştirildi.Taze kana ihtiyaç vardı.Yoksa,neredeyse yarım asırdır Eminönü'ne sahip çıkan Teşkilat paramparça olma tehlikesiyle karşı karşıya kalacaktı.Bu parçalanma gerçekleşmiş olsa,o lanet yaratıklar bir gün bile beklemeden hepimizin tepesine binerdi.Bunu örgüt liderleri de,patronlar da,çeteciler de,hainler de çok iyi biliyorlardı.İşleri dengede tutmak onlara zor gelmeye başlamıştı.Teşkilatı yok etmenin büyük bir aptallık olacağının farkına vardılar.Bu onlara kazanç sağlamış olsa da iş işten geçmişti.Teşkilat, “çetelere” yönelik uzun süredir toplanan istihbaratları ani bir konsey toplantısıyla derledi ve büyük operasyonun emri verildi.En seçkin birimlerden oluşan Teşkilat timleriyle çetecilerin hem Eminönü'ndeki,hem de yaratıkların yurdu olan Meteor Bölgesi'ndeki mekanlarına büyük baskınlar düzenlendi.En büyük patronları öldürüldü.Bizleri en çok zorlayan isim ise Cevriye Sultan'dı şüphesiz.Verdiğimiz kayıpları hatırlamıyorum.Sanki baskını bir yerlerden biliyor veya hissediyor gibiydi.Fakat bu yine de yokolmaktan kurtaramamıştı onları.

               Geçmişimden kalan tek iz babamdı.Ömrüm boyunca tanıdığım tek yakınım oydu.Dokuz yaşındayken,onu kaybettiğimde,onunla ilgili bildiğim tek şey Mısır Çarşısı'nda bir zamanlar aktarlık yaptığıydı.Arkadaşları beni çok severlerdi.Babamın haberi olmadan bana onunla ilgili şeyler anlatırlardı.Babamla ilgili anıları dinlemek,onun hakkındaki bilgileri öğrenmek bana büyük bir zevk verirdi.Uzun yılların etkisi kaçınılmaz oldu.Babamdan yaklaşık otuzbeş yıldır kimseye bahsetmedim,konusunu açtırmadım.Cüzdanımın içinde her daim bulunan nesnelerden biri küçük paslı bir anahtardı,diğeri ise eski bir kağıt parçasıydı.Agah Bey'in isteğiyle Teşkilat'taki 20.yılımda bana verilmişlerdi.Üzerinde mürekkebin kirlettiği harfler pek iyi okunmuyordu,ve Agah Bey beni yanına çağırdığında,büyük bir ciddiyetle kağıdı asla açmamamı söylemişti.Ardından, “Bu kağıt ve anahtarın sahibi sen isen eğer,kullanman gereken zamanı biliyor olacaksın.” demişti.Şimdi ise bomboş bir yolda yürüyorum.İçimden gelen bir ses zamanının geldiğini söylüyordu.Şu an bulunduğum yere kendi isteğimle gelmemişim gibi hissediyordum.Vücudum istemdışı olarak gecenin bir yarısı buraya kadar yürütmüş beni.Zihnimle bedenim ayrı hareket ediyor sanki.Ayın görüntüsü gözbebeklerime yansımıştı,önümdeki yol ikiye ayrılıyordu.Aniden gelen öksürük nöbetiyle nefessiz kaldım.Boğuluyor gibiydim,tütünün etkilerini sürekli yaşıyordum zaten.Dilim sanki ağzımın içinde kaybolacakmış gibiydi,ölecekmiş gibi hissetmiştim kendimi bir an.Güçlükle toparlandım.Gözüm o an hiçbir şeyi göremiyordu ve algılayamıyordu.Yakınımda pirelenmeye başlayan iki kedinin cayırtısıyla kendime gelebildim.

                   Kıyametin varlığıyla savaşmak,sadece yaratık öldürmekten ibaret değildi.Bir sürü olumsuzluğa karşı mücadele veriyorduk.Bunlardan biri de enerjiydi.Günlük hayatı devam ettirebilmek için enerjiye muhakkak ihtiyaç vardı.Teşkilatın bünyesi çok yönlüydü.Tıbbiyeliden tutun,askere,öğretmene,mühendise kadar personeli bulunuyordu.Teşkilat mühendisleri kıyamete karşı yapılan planları geliştiren kişilerdi.Olası durumlardaki alınacak önlemleri ve günlük hayatta tercih edilecek yolları belirlemişlerdi.Elektrik ise enerji ayağının başrolünü oynuyordu.Eminönü'nde gerçekleşecek bir saatlik elektrik kesintisi bile acı sonuçlar doğurabilecek tehlikedeydi.Teşkilat,Eminönü'nün elektriğini yıllar önce yaptırdığı “sığınaklarda” bulunan devasa jeneratörlerden sağlıyordu.Bu jeneratörlerin bulunduğu sığınaklar hakkında birçok rivayet bulunmaktaydı.Sadece bazı özel Teşkilat mühendisleri ve konsey üyeleri dışında uzun yıllardır bu bölgeye giriş yapan olmamıştı.Ta ki Eminönü'nü elektrik tehlikesi sarana dek.Sık sık kesinti yaşanıyordu.Bu durumun derhal önüne geçilmesi gerekliydi.Bana konsey tarafından verilen yetki doğrultusunda,bir istihbarat timi kurmam istendi.En iyi tanıdığım ve güvendiğim adamları toparlayıp bir grup haline getirdim.Oldukça detaylı bir istihbarat aşaması gerçekleştirmiştik.Hepimiz gizli kimliklerin ardındaydık.Operasyonun güvencesi için bu zorunluydu.Bu esnada bilgi edinebilmek adına çeteci pisliklere lojistik kaynak bile sağlamıştık.Bu nedenle kendimizi kötü hissediyorduk.Bu etki uzun bir süre devam etti.Fakat daha sonra öğrendiğimiz bir bilgi çetecilerin de uzun süredir peşinde olduğu bir kişiye götürecekti bizi.Yaklaşık üç haftalık bir süreçten sonra artık istihbaratları birleştirme zamanı gelmişti.Tüm işlemlerden ve değerlendirmelerden sonra,Teşkilat'ın yıllar önce sürgün ettiği hainlerin oluşum haline gelip sığınakları ele geçirdiğini ve jeneratörleri tehdit unsuru olarak kullandıklarını öğrendik.Saldırı timi hazırlandı.Teşkilat tarafından adeta bir sır gibi saklanan sığınak girişleri bu operasyon için sadece görevli askerlere açıklanmıştı.Sığınağa girdiğimizde,bu yerin aslında Teşkilat'ın deposu olduğunu gördük.Çok geçmeden sığınağın “yeni sahipleri” üzerimize saldırdılar.Timimiz sağlamdı.Yaklaşık  sekiz saatlik bir sürede tüm sığınaktaki düşmanları etkisiz hale getirdik.Jeneratörlerin olduğu odada bizi Teşkilat'ın sürgün ettiği eski hainlerden Kenan bekliyordu.Akli dengesini yitirmiş gibi gözüken bu adam,bizi oldukça uğraştırdı.Sığınağın tüm imkanlarını bize karşı kullanmıştı.Ama elbette bize karşı kaybedecekti.Öldüğü zaman,cesedi yere yığılırken ardında bıraktığı birkaç büyük jeneratör ve hazin bir öykü kalmıştı.Bunu ise daha sonra öğrenme imkanı bulabildik...
 
            Teşkilat,babamın yokluğunda bana babalık etmişti.Ailem yerine koyuyordum adeta.Babam öldüğü zaman,onun yakın arkadaşlarından birisi; ismi sanırım Selamiydi,evet Selami, o beni evlatlık edinmişti.Babamın ölümünden tam altı yıl sonra beni  Teşkilat'a kaydettirmişti.Ben Teşkilat'a kaydolduktan iki hafta sonra ölüm haberini aldım.Henüz çok yeniydim bu katıldığım oluşumda.Ama Selami Amca'nın ölümünden sonra da tamamen kimsesiz ve yalnızdım.Bir yerlere tutunmam gerekiyordu.En iyi ve tek seçeneğim ise Teşkilat'tı.Oradaki eğitimimi büyük bir ciddiyetle sürdürdüm.Yirmi yaşıma geldiğimde akademik eğitimimi tamamlamıştım,artık rütbeli bir Teşkilat askeriydim,ve sokaklar beni bekliyordu.

             Sol kolumdaki gümüş saate baktım,dört buçuğa az bir şey kalmıştı.Yorgun zihnim,kalan dakikayı hesaplayamadı bile.Geçirdiğim öksürük nöbeti sanki beş yıl almıştı ömrümden.Saçlarımın tamanını dökülmüş gibi hissediyordum,elimi kafama götürdüğümde bunun gerçekleşmediğini farkettim.Sadece kötü hissediyordum,o kadar.Doğduğumdan bu yana yaşadığım hayat beni gerçekten çok yormuştu.Çektiğim ve tanık olduğum acılar,beni pişirmişti.Pişirmekle beraber,yıpratmıştı da.Gitgide olgunlaştım,fakat bir yandan da akli dengemin sarsılmaya başladığını da hissetmeden edemiyordum.Ömrümün çeyreklik bir kısmı şimdi sorsanız size en ufak bir betimleme dahi yapamayacağım kahrolası çukurlarda,mağaralarda savaşmakla geçmişti.Eski posta binasının bulunduğu caddeden geçiyordum.Oldukça dar olan bu cadde,geceleri daha da darlaşıyor gibiydi.Posta binası yapısı itibariyle oldukça büyük ve heybetliydi.Sayısız kırık dökük pencerelerindeki camlar artık şekil değiştirmişti neredeyse.Duvarlar rutubet ve tortudan eriyordu.Kolay değildi,o kadar büyük bir patlamanın ardından ayakta kalabilmek.Yerlerdeki büyük oyuklardan çıkan fareler,kendilerine burada bir bölge oluşturmuşlardı.Yolun tamamı neredeyse fare sesleriyle çınlıyordu.Üşümeye başlamıştım.Mevsimin gerçekten sonbahar olduğunu şimdi hissediyordum işte.Bu gece uyuyamamıştım.İlk defa yaşadığım bir olgu değildi bu,Alışıktım.Ömrümü oluşturan altmış sekiz yılın bana kattığı şeylerden biri de buydu.Ara ara uyuyamazdım.Çıkar gezerdim.Fakat sanki bu gece içimde farklı bir his vardı.İyi mi,yoksa kötü mü karar veremediğim bir his.Tekrar ceketimin cebinden o kağıdı çıkardım ve okumaya çalıştım.”Zamanı Geldiğinde, Şimal,12 ,13” yazıyordu kağıtta.Yıllar öncesini anımsamaya çalıştım.Rahmetli Agah Bey,bana üstüne basa basa,zamanı geldiğinde okuyacaksın demişti.Bundan sonra ne zaman okuyacaktım ki.Belki bir saat sonra geberip gidecektim,kim bilir? Yorgun vücudum bana güvence vermiyordu artık.Peki Şimal neydi ? İhtiyar bir adamdım ben,her şeyi hatırlamayabilirdim.Ama Şimal neydi? Hayatımda böyle bir isim hiç geçmemişti.Hayır,hayır,aslında vardı! Tepemdeki binadan damlayan sular başıma tek tek mermi gibi iniyordu! Evet,yıllar önce yaptığımız biz istihbarat operasyonu içerisinde gittiğimiz bir binanın adıydı.Galata köprüsü yakınlarında olduğunu çok iyi hatırlıyordum.Şimal Han'dı hatta binanın ismi.Eski Eminönü zamanında iş hanı olarak kullanılıyordu.Adımlarım gittikçe hızlanıyordu,beni ateşleyen bir kıvılcım,bir alev vardı içimde.Büyük bir kararlılıkla yoluma devam ettim.Geçmişe benzemeyen bir etki sezmiştim.Yaklaşık yirmi dakika boyunca yürüdüm ve Şimal Han binasının önündeydim artık.Kapısı pek hasar görmemişti,yavaşça ittim.İçeride ilk gördüğüm şey tavandan sarkan örümcek ağlarıydı.Bina dört katlıydı,zemin kattan üçüncü kata kadar her kat içerisinde üç kapı bulunuyordu.Dördüncü kat ise üç kapılıydı.Kağıttaki notta yer alan rakamlar 12 ve 13'tü.Kapı numaraları olarak düşünüyordum.Büyük ihtimalle öyleydiler.Dördüncü kata çıktım.Son iki kapı benim içindi.Evet,içimde hiç duymadığım kadar bir heyecan ve bir o kadar da tedirginlik hissediyordum.Cüzdanımın bozuk para yerinde bulunan küçük paslı anahtarı çıkardım.En son kapının kilidine soktum fakat açamadım.Hemen yanındaki sondan ikinci kapıya denedim ve açmayı başardım.Küçük bir antikacı dükkanıydı burası gördüğüm kadarıyla.Kıyamet buraya da uğramış diye geçirdim içimden.Etraf çok dağınıktı.Rutubetten neredeyse tavan çökecekti.
    İçeriye girdiğimde tam karşımda bir raf görmüştüm.Birçok karton kutu bulunuyordu üzerinde. 
Rafa yaklaştığımda üzerinde “13” yazan bir küçük kutu gördüm.Kilitli değildi,açtım.İçinde kağıtlar ve bir anahtar vardı.Kağıtlar tersine dönüktü.Önce anahtarı alıp cebime koydum.Kağıtları elime alıp bana doğru çevirdim.Karşımdaki manzara karşısında düşüp bayılabilirdim.Babamın fotoğrafıydı bu.Yanında da bir kadın vardı.Kucaklarında bulunan bebekleri görünce biri ben olabilir miyim diye düşündüm.Ama ikinci bebek kimdi? Bu kadın benim annem miydi? Diğer fotoğrafa baktım,yine babam ve önceki fotoğraftaki kadın vardı.Yüzlerine baktığımda mutlu olduklarını görebiliyordum.Elimde başka fotoğraf yoktu.Aldığım anahtar ve fotoğraflarla birlikte dışarı çıktım.Yeni anahtarı son kapının kilidine tereddütle soktum.Döndürdüğümde açıldığını hissettim.İçerisi tertemizdi.Bir önceki dükkanın aksine burası sanki her gün birisi tarafından temizleniyor gibiydi.Raflar bomboştu.Sadece sağ tarafımda duran dolabın üzerinde bir şeyler mevcuttu.Dolabın ortasındaki çekmeceyi açtığımda içinde bir kağıt olduğunu gördüm.Bir şeyler yazıyordu.

“Nereden başlasam bilmiyorum.Bildiğim bir şey var,bir gün öleceğim.Benden başka kimsen olmadığını biliyor olmalısın.Bunun sorumlusu da benim aslında.Kendimi çok suçlu hissediyorum,oğlum.Bu mektup eline ne zaman geçer,veya geçmez mi hiçbir fikrim yok.Seni çok sevdim hep,bunu bilmeni istiyorum sadece.Aslında sen yalnız değilsin.Sadece bu mektubu okuyana kadar bunu bilmiyor olacaksın.Hiç görmediğin,isimlerini bile bilmediğin,ama hayatında büyük yeri olan iki insan var senin için.Evet,bir anne ve ablaya sahipsin.Sen doğduğunda,aldığımız karar beni her ne kadar vicdan azabından yakıp geçse de bu gerekiyordu.Umarım zamanında bulmuşsundur bu mektubu.Seni erkenden yalnız bıraktığım için beni affet.”
                                                                                                                                                                  “Baban”
                                                                   
Belirsizlik içinde gözlerimin dolduğu an,kağıdın alt satırlarına göz attım.Mektubun bitişinin ardından,bir adrese benzer yazı gözüme çarpmıştı.
                                     
     Bezirgan Caddesi,Kelebek Sokak, 43  
                             Çemberlitaş/İstanbul 

Adres beni yanına mı çağırıyordu? Ömrüm boyunca haberder olmadığım,varlığını bilemediğim annem ve ablam burada mı yaşıyorlardı? Agah Bey bunları nereden öğrenmişti? Hiçbir fikrim olmamakla birlikte,iç organlarımın bile şaşkınlığını nefesime gelen soğukluktan hissedebiliyordum.Kafam tamamen allak bullak olmuştu.Dükkanın tek camını örten yıpranmış eski perdeyi araladım,alacakaranlık çökmüştü.Ay,gecesinin tüm misafirlerine elveda demiş,köşesine çekilmişti.Tüm dükkanı dikkatle taradım,bu mektuptan başka işime yarayan hiçbir şey yoktu.Dışarı çıktım,kapıyı kilitledim ve merdivenlere yöneldim.Adımlarım merdivenlerin basamaklarını ezberlemişçesine bir hızla iniyordu.Şimal Han'ı terkettim.Çok yorulmuştum,adrese tekrar baktım,mektup elimdeydi.Neden hala elimde tuttuğumu da hiç düşünmemiştim.Katlayıp cebime koydum.Dışarısı iyice aydınlanmıştı.Deniz'in mayhoş kokusu burnuma  daha da artarak geliyordu.Bir martı grubunun seslerini duyar gibi olmuştum.Sokak bomboştu,sabah ezanının gizemli sesi kıyamet vakti İstanbul'unu daha da esrarengizleştiriyordu.Silahımı kontrol ettim,yerindeydi.Birkaç ucube avlamak için ne de güzel bir gün diye geçiriverdim birden.Yaşlandığımı unutmamıştım. Sakin adımlarla ilerlerken bir bir geride kalıyordu Eminönü'nün lanetli binaları...

                                                                                                                                        Eminönü, 2010