METEOR BÖLGESİ HİKAYELERİ

METEOR BÖLGESİ I.BÖLÜM:METEOR BÖLGESİNE GİRİŞ

Çok uzun bir yol geldikleri tenlerinin solukluğundan belliydi.Dudakları meteor bölgesinin kurak topraklarına karışmış gibiydi ancak kaşları çatık ve dişleri sıkıktı ikisinin de.Kararlıydılar.

Biri savaşçı diğeri büyücü iki can dostu komutanın verdiği görev için afetten yıllar sonra ilk kez ucubelerin yayıldığı yerin merkezine,Meteor Bölgesi'ne ulaşmışlardı.Meteor Bölgesi Girişi'nin kapıları ilk kez onlar için açılmıştı.

Savaşçı henüz kılıcını kınından çıkartmamıştı ama eli kabzasındaydı.Göğüs göğüse yapılan sayısız savaştan sonra refleksleri onu yanıltmıyordu artık,burası henüz o çarpışmaların yaşanacağı kadar berbat bir yer değildi.Ve büyücü,Uzun,ay ışıklı ve nadide işlemeli asasına dayanıyordu.Son büyük Fareadam saldırısında sakatladığı diğer elinde de mantarı çoktan çıkarılmış bir şişe Ana Duası hazır bekliyordu.İkisi de güçlükle ayakta duruyorlardı.Artık dinlenme ve taktik belirleme vakti geldiği için bir süre en uygun yerde konaklamak zorundaydılar.Savaşçı bir süre etrafı gözetledi keskinleşmiş gözleriyle,ve biraz düşündükten sonra az ileride hilal şeklinde bir tepenin mevzi oluşturduğu çukurluğu işaret etti.Eli hala kılıcının kabzasındaydı ve yürürken etrafı gözetlemeyi de ihmal etmedi.Büyücü de savaşçıyı kolaçan ediyordu bu sırada.Onun baktığı yönün tam tersini dikkatlice süzüyordu ve ani bir saldırı halinde kullanmak için ezberindekileri tekrar ediyordu.Asasının ucundaki eşsiz Ay Taşı hafifçe parlamaya başlamıştı bile.

Yürürlerken savaşçı hafifçe sendeledi aniden,gözüyle görebildiği her şey bir an yakınlaşıp tekrar uzaklaştı sanki.Bacakları dizlerinden aşağıya doğru titrer gibi oldu.Yorgunluktan diye düşünerek adımlarını hızlandırdı.Aynı anda hemen arkasındaki büyücü de bir an için yerde bir tümseğe takılmış gibi tökezledi.Yere baktı ama yerde kaya parçası yada bir kabarma göremedi.O da acele etmeye başladı.

Mevziye vardıklarında büyücü sırtını tümseğe yaslayıp dinlenmeye çalıştı.Savaşçı,kılıcını kınıyla beraber belinden çözüp kabzası sağ yanına gelecek şekilde kucağına koydu ve bağdaş kurup oturdu.Bir süre kendilerinden geçmişçesine soluklandılar ve hatta büyücü yemek hazırlıklarına bile başladı.Heybesini sırtından alıp yanına koydu.Sonra biraz karıştırdıktan sonra elini heybeye daldırıp bir avuç bulgur çıkardı,sahanın içine döktü ve matarasındaki suyu da üzerine ilave etti.Anlaşıldı,yine bulgur çorbası yapacaktı.

Savaşçı hiçbir zaman iştahından bir şey kaybetmeyen arkadaşının bu işi bir keyfe dönüştürüp vakit kaybedeceklerinden korktuğu için "Vakit kaybedemeyiz.Bir an önce bizden istenilen istihbarat bilgilerini komutana yetiştirip bölgenin açılıp açılmayacağı kararını almasını hızlandırmalıyız."Dedi.

Büyücü,sanki en sevdiği oyuncağı elinden alınmış haşarı bir çocuk gibi yüzünü buruşturdu biraz.Savaşçıyı duyduğunu belli etti ama işinden de geri kalmadı.Savaşçı tam yeni bir cümle kurmaya hazırlanırken aniden yer sarsıldı.Sahandaki su ufak dalgalarla titredi.Savaşçı bir hareketle sol bacağını altına almış ve sağ dizkapağını çenesine yaslamıştı bile.Az önceki baş dönmesinin ve sendelemenin sebebi de böyle bir sarsıntı olmalıydı.Kılıcının ucu toprağa değiyordu ve sağ eliyle sımsıkı yapıştığı kabzası hemen yüzünün yanındaydı.Görebildiği ilk hedefe atılmak için fal taşı gibi açılan gözleri çoktan etrafı taramaya başlamıştı.Az sonra yeni bir sarsıntı daha oldu,az öncekinden daha şiddetliydi ve daha yakından geliyordu.Savaşçı kılıcını kabza kilidinden ayırmıştı ve avına sıçramaya hazır bir arslan gibi vücudunu germiş bekliyordu.Büyücü usulca heybesini yanına bıraktı.Sanki parlatmak istiyormuş gibi asasını en altından en üstüne kadar yavaşça okşadı.Arkasından bir büyük sarsıntı daha oldu.Sanki yerinden doğrulmuş koca bir dev onlara yaklaşıyormuş gibi sarsıntıların şiddeti gittikçe artıyordu.Bu son sarsıntıyla savaşçı bir hamleyle kılıcını yarısına kadar kınından ayırdı.Asasındaki Ay Taşı parlaklığını artırırken büyücü,reflekslerini güçlendirmek için yavaş yavaş gözlerini yumdu,sol elinin parmakları açıktı ve avucu yere dönüktü.Son ve en şiddetli sarsıntıyla bulundukları mevzi bir anda çöküverdi.İkisi de birer külçe gibi derinlere doğru sürüklenmeye başladılar.Tutunmak istediler ama tutunacakları bir şey yoktu ve olsaydı da karanlıktan görünmezdi zaten.Savaşçı kendini yuvarlandıkları hole sıkıştırmaya çalıştı,hatta birkaç kez kaburgalarından ve sırtından sert darbeler aldı ancak o da karşı koyamadı.Sonra birer kaya parçası gibi sert bir şekilde tabana çakılıverdiler.Büyücüden ses çıkmıyordu kendini kaybetmişti,ancak savaşçı itilip kakılmanın,kılıç savurmanın ve zırhla hamle karşılamanın vücuduna kazandırdığı dirençle yerinden doğrulmayı başarabilmişti.Kaburgalarında ve sırtında tarifsiz bir sızı vardı.Yüksek ihtimal bir iki kaburgası çoktan kırılmıştı bile.

Savaşçı bir süre zifiri karanlıkta bekledi.Derken tırnaklı bir şeyin ona doğru birkaç hızlı adım attığını fark etti.Kayalık tabanda çıtır çıtır öten iç gıcıklayıcı birkaç adım.Ne yapacağını şaşırdı önce.Hamle yapacak bir gölge yada bir ışık yansıması aradı ancak o kadar karanlıktı ki sanki bulundukları çukur ışığı emiyor gibiydi.Çarpık çurpuk kayalık boşlukta sesin aksi de farklı olduğundan daha belirgin bir hareket bekledi.Yukarı baktı,ancak geldikleri yol kavisli olduğundan ışığın içeri girmesi de engelleniyordu.

Derken 45-50 metre uzaklıkta ince hatlı bir çift kızıl kem göz ansızın açılıverdi.Savaşçı her an hamle yapacakmış gibi kılıcını ardına doğru gerdi ve üç kere besmele çekti.Sol eliyle denim ceketinin altındaki Lale Yapraklı Akıncı Kolyesi'ni çıkarıp avucunun içinde sıktı.Yüzüne vuran sıcak rüzgar ucubeden yayılan kesif ve mide bulandırıcı kokuyu ona kadar taşıyordu.Hafif bir hırlamanın ardından ucube birden ona doğru atıldı,ve hızlıca koşmaya başladı.Savaşçı,savaş naralarından gürleşen tok sesiyle "Geeel!!.." diye öyle bir bağırdı ki hemen arkasında sinsi bir yaratığın sürünerek hızlıca sıvıştığını fark etti.Hemen ardından düşerlerken savaşçı hisleriyle saat sekiz yönüne düştüğünü tahmin ettiği arkadaşını kaldırmak için bir iki hamleyle can dostunu aradı,son hamlesinde hislerinde yanılmadığını anladı ve yakasından tuttuğu gibi büyücüyü ayağa dikiverdi.

Ucube o kadar hızlı yaklaşıyordu ki neredeyse dibinde bitivermişti.Yaratık son hamlesini yapıp sıçrarken savaşçı kılıcını kayalık duvara o kadar sert vurdu ki çıkan kıvılcımlardan bet yüzünü gayet açık şekilde görebilmişti.

Büyücü kendini toparladıktan hemen sonra etrafa ışık saçması için olanca gücüyle asasını yere vurdu.Daracık hol bir anda sanki güneş oraya inmiş gibi aydınlandı.

Keskin kayalıklı uzun holde hatırladığı son fotoğraf karesinde savaşçı göğsüne geçirilmiş sekiz uzun ve kavisli tırnakla yerde yatıyordu.Zırhı delinmişti ve oyuklardan kan sızıyordu.İki eli yanlarına açılmış ve gözleri anlamsız anlamsız tavana bakıyordu.Hiç bir yaşam belirtisi yoktu bedeninde.

Siyah uzun tüyleriyle savaşçının üzerinde duran ucube çatallı dilini savaşçının boğazına dolamıştı.Ağzı açıktı ve aynı kökten onlarcası çıkmış gibi birbirine girmiş sayısız paslı dişi saklayan ağzı hala açıktı.Savaşçının,kabza siperliğine kadar göğsüne giren uzun kılıcı sırtından belirmişti.Büyücü "Yeteeer!!"diye haykırıp asasıyla ucubeye öyle kuvvetli vurdu ki,bet yüzlü yaratık keskin kayalıklı duvarda bedeninden parçalar bırakarak geldiği yerden daha uzağa düşüverdi.

Savaşçı...

Anacığının teşkilata katılmadan son kez uçlarından almasına izin verdiği siyah uzun saçları başının sağ yanına dalga dalga serilmişti.Buğday tenli güzel yüzünde büyücünün ağlamaklı yüzüne karşın anlamsız bir ifade vardı.Uzun kirpikli ceylan emsali gözleri tavana dikilmişti.Geniş alnı ve bıyıkları terlemişti.

Gözlerini dolduran ve hatta taşıp elmacık kemiklerinden süzülen yaşlarla ayağa kalktı büyücü.İki eliyle Ay Taşı'nın tam altından sımsıkı kavradı asasını ve kısık bir sesle "Kaybol."Dedi.Komutanın yanında belirdiğinde binlerce savaşçının,büyücünün ve şifacının Meteor Bölgesi Girişi'nde kamp kurmuş olduklarını gördü.Belirdiğini fark edenler arasında ayağa kalkıp kılıcına sarılanlar,elinde yiyip içtiklerini kenara bırakıp ona doğru koşanlar,hançerini çekip üstadlarından helalık almaya başlayanlar bile oldu.Hiçbirini görmedi büyücünün gözleri ve önüne ilk çıkan şifacının bileğine yapışıp tekrar usulca "Kaybol." Dedi.

Meteor Bölgesi bu üçüncü misafiriyle resmen açılmıştı artık.Ve insan ırkı yeni bir cephe daha açmıştı.En usta savaşçılar ön saflarda Eminönü’nden Meteor Bölgesine doğru insan seli başladı.

METEOR BÖLGESİ II.BÖLÜM:HOLDEKİ VAHŞİLER

Geriye döndüklerinde şifacı derin bir nefes verip sağ dizinin üzerine çöktü.Yüzü yere paraleldi ve hızlı hızlı soluk alıp veriyordu.SEDEF KABZALI GÜMÜŞİ KAPLAN BAŞLI ASA’sı kınıyla birlikte kuşağının altındaydı.Kaybolmaya alışkın olmadığı için bu kısa yolculuk onu biraz sarsmıştı.Büyücü sağ koluna yapışmıştı ve rahatladığını fark ettiği anda ona yolu göstermek için sabırsızlanıyordu.

Birkaç saniye sonra şifacı büyücünün de yardımıyla doğruldu.Büyücünün Üstad yadigarı asasından yayılan loş ışıkta gözlerini kısarak etrafı süzdü bir süre.Adı Zehra’ydı.Uzun kestane rengi saçları başının üzerinde sıkıça toplanmıştı,arta kalanlar ensesinin iki yanına dağılmıştı.O kadar güzeldi ki,o karanlıkta dahi gözlerinde iki şimal yıldızının pırıl pırıl parladığını görebilirdi insan.İki hançer kaşı çatıldığında düşmanını birkaç adım durduran ay yüzü merakla çevreyi tarıyordu.Büyücü loş ışığı biraz daha kuvvetlendirince parlayan omuz zırhından savaşçının yerini hemen saptadı.

İki büyük adımın ardından ansızın durakladı şifacı.Artık daha fazla ayrıntıyı seçebiliyordu.Klan envanteri nikel destekli PENÇE KIRAN ZIRH’ı,hemen altında fark edilmemek için giydiği GECE GÖĞÜ YIRTIĞI MEÇHUL KUMAŞ’tan ceketi,altında çift kemerli KURTDERELİ YUSUF YADİGARI BOĞA DERİSİ KISPET’i ile soğuk bedenden dosdoğru yüreğine doğru bir sıcaklık yayıldığını farketti.

Bu eşyaların sahibini tanıyordu.
”Umarım…” dedi içinden “Umarım o değildir.” Boğazına sımsıkı bir yumruk oturmuştu.Yutkunmaya çalıştı ama yumruk izin vermedi.Bakışları savaşçının uzun dalgalı saçlarına iliştiğinde artık çok geçti.”Hayır.” dedi…Sonra peş peşe birkaç kez daha.

Hemen Savaşçı’nın yanıbaşına dizlerinin üzerine kapaklanıverdi Zehra.Çaresizliğinden ve hayal kırıklığından iki büklüm olmuştu.İki eliyle savaşçının yanaklarını tutmuş yüzünü yüzüne yapıştırmıştı ve gözyaşları savaşçının dudaklarından süzülüp saçlarına damlıyordu.Büyücü boğazındaki sert yumruğu geri göndermeyi başarıp yutkunarak “Haydi Zehra.” Dedi.. “ Hala zamanımız varken…” “ Sus !! ” diye kesti büyücünün sözünü şifacı Zehra. Allak bullak olmuştu.“ Duysaydın içimdeki fırtınayı,gözyaşlarımı anlardın.Ve şuracıkta yas tutmama izin verirdin.”Ardından titrek ve kaybolan bir sesle “Lütfen sus…” dedi. 

Yas tutmak mı !? Ama neden ? Yas ? Geç kalmış olabilirler miydi ?

Büyücü,kürek kemiklerinin üzerinden ve ensesinin tam orta noktasından ruhunun bir kısmının koparıldığını hissetti.Aniden derisindeki her bir gözenek ufak ter damlacıklarıyla doldu,gözleri yuvalarında irileşti ve elleri hafifçe titremeye başladı.Mümkün müydü ? Böyle bir sonu haketmiş Olabilirmiydi ? Tam o anda çok cılız bir tıslama duydu tam arkasından.Hemen arkasına döndü ve asasını tuttuğu yerden aşağısını bileğiyle dirseği arasına yasladı.O hiddetle gördüğü ilk ucubeye yapacağı büyünün holü üzerlerine yıkacağından korktu şifacı.Hiçbir büyücüyü bu kadar katılaşmış gördüğünü hatırlamıyordu.

Büyücü bir siluet gördüğüne yemin edebilirdi ancak savaşçı olmadan bu dar holde hamle yapmak oldukça tehlikeliydi.Bedenini;her ihtimale karşı kaybolan siluete doğru sabitlemiş vaziyette sert bir bakış attı şifacıya ve “Zamanı geldi,ne gerekiyorsa yap artık.Az sonra burası pislik kanalına dönecek.”  Dedi.

Şifacı durumun vehametini kavramış bir şekilde ağlamayı bırakıp yavaşça geriye doğruldu.Uzun ince parmaklı elleriyle gözyaşlarını sildi.Dağıttığı onca şifadan sonra onu uyandırmak zorunda kalacağı hiç aklına gelmezdi.Savaşçının ağır yaralandığını gördüğü en son hafıza kaydından sonra bu onu unutulmaz ve onulmaz bir duygusallığa sürüklemişti.Yaşadıklarından,gördüklerinden ve hatta anlatılan onca çarpışmanın etkisinde kalarak dahi göremezdi böyle kötü bir sahneyi rüyalarında,ve hatta kabuslarında bile…

Göğsünü ve sırtını koruyan iki zırh plakayı tutan;yanlarına,kaburga kemiklerinin kıvrımlarına denk gelen ve omuz başlarıyla ensesi arasındaki bölgeyi koruyan iki kalın zırh parçasının kemerlerini çözerek derhal zırhını çıkardı savaşçının.İşlemeli ve ucunda altın bir kurdun bulunduğu burun korumalı KÜLAH MİĞFERLİĞİ’ni de usulca başından ayırdı.Sağ eli alnının üzerinde sol eli kalbinin tam üzerindeyken gözlerini sımsıkı yumdu.Sanki derin ve bir o kadar da güçlü bir “GEL” çağrısı yapacakmış gibi transa geçti.O görevini yapmaya yeni başlamıştı ki büyücü iki ağır ağabeyin oturaklı ve kararlı adımlarını hissetti ayak tabanlarında.Ciddi bir şekilde sarsıldı yer.Dört güçlü adam sanki balyozlarıyla ritmik bir şekilde yeri dövüyorlarmış gibiydi.Şifacı istifini hiç bozmadı,görevine tam konsantre olmuştu ve hatta ikinci bir meteor hemen yanıbaşlarına düşse bile uyanacak gibi görünmüyordu.

Büyücü yalnızlığını fark ettiğinde yüzünü sarsıntıların kaynağına doğru çevirdi,düşmanla yüzyüze gelmek zorunda olduğunu hissetti iliklerine kadar ve kuşağındaki şişeleri örten ceket uçlarını ardına doğru savurdu.KAYBOL diyebilmek için çok vakti vardı ve o kadar bekleyemezdi.Hemen aklından bir sıralama yaptı ve ilk seferde kullanmaya fırsat bulamadığı ikinci ve son ATA DUASI şişesinin tıpasını çıkarıverdi.Kullandığında şifacının koluna yapışıp diğerlerini de sarmalamasını planladığı için geriye doğru çapraz bir adım atarak arkadaşlarına yaklaştı.

Balyozlar gitgide irileştiğinden midir yoksa onları vuran kolların kuvvetinin arttığından mıdır bilinmez sarsıntılar hissedilirliğini gittikçe arttırdı.O kadar ki yerde yatan savaşçının kolu bir an aniden sıçrayıp “Buradayım,tamam telaşlanmayın.” Der gibi şifacının bacağında asılı kaldı.

Düşman tam olarak belirmeden önceki son iki sağlam adımın ardından büyücü iyice parlattığı asasından birinin kalın ve kaslı bacağını seçebilmişti.Diz kapağı holün daire şeklindeki geçişinin tavanına denk geliyordu ve paslanmaya yüz tutmuş kara bir zırhla korunuyordu.Vahşi en az iki insan boyunda olmalıydı.

Tıpkı üstadının öğrettiği gibi onu görür görmez “ Düşmaaan !! “ diye haykırdı.Normal bir çarpışmada onlarca arkadaşı çoktan arkasında saf tutmuşlardı,hatta refleks bir hareketle arkasına bile dönüp baktı ancak bu eşine ender rastlanan durumlardan biriydi.Aklına düşen binlerce fikrin ve düşüncenin arasında YERE ASA ÇAKMAK ta vardı.Üstadının ona “YERE ASA ÇAKMAK ihtimal bir kaybı iki kesin kayıp yapmaktır.” Diye öğütlemesi dahi şu an pek bir şey ifade etmiyordu.En son çareydi belki ama can dostu için tüm gücünü harcamaya hazırdı.

Eminönü’nde çarpışırlarken bir evin damından ya da bir apartmanın çatısından atlayarak heybetlice doğrulan ve düşman kalabalığının arasından yavaş adımlarla onlara doğru yaklaşan,savaş meydanının birkaç saniyeliğine donmasına ve tüm bakışların onların üzerinde yoğunlaşmasına neden olan Kurtadamlar bile artık onu korkutmuyordu bu görüntüden sonra. 

Çok geçmeden inanılmaz bir patlama sesi duyuldu.

En az iki insan boyundaki kapkara baltasıyla geçişe vurmuştu ucube.Metal olmasına rağmen baltanın üzerinde en ufak bir parlaklık bile yoktu.Yüzeyinde kalın yarıklar bulunması ve hızar emsali yer yer  uçlarından kırılmış olması çok mücadelede kullanılmış olduğunu,ve hala sahibinin yaşıyor olması ikisinin de iyi bir ekip oluşturduğunu açıkça ortaya seriyordu.

İlk gözüne çarpan iri bir kaya parçasının göğsüne doğru hızla yaklaştığı oldu büyücünün.Bir çırpıda ATA DUASINI çekiverdi kuşağından ve aynı hızla dikiverdi.Bir saniye boğazında tuttu tutmadı,o arada Zehra’nın koluna yapıştı.Yutmasıyla taşın hüzmeye çarpışı bir oldu.Gökmavisi hüzme o kadar kuvvetli olmasa omzunu alıp arkasındaki duvara yapıştırmıştı bile. Diğerleri kayalık duvara çarpıp kıvılcımlar çıkarıp ufalanarak arkalarına serpildi.Şifacının transı zayıflar gibi oldu ama kendini tekrar toparlamayı becerdi.Savaşçının bedenine kan geri dönüyor gibi yüzü gitgide renkleniyordu.Ümitlenmişti büyücü ama ucubeler geçişi neredeyse kendi boylarında kırmışlardı bile.Az sonra teşkilattaki en usta büyücülerin bile yapmaktan çekindiği YERE ASA ÇAKMA’yı denemek zorunda kalabilirdi.

Yüzleri henüz tam belirginleşmemiş dört irikıyın bedeni taşıyan ağaç gövdesi kalınlığında iki iri bacaktan birisi sabırsızca içeri doğru uzandı.”Aptal mahluk.” Diye geçirdi içinden büyücü,diğer taraftan da adımı tamamlayamadığı için yüzünde hafif bir tebessüm vardı.Bu cüssede olmasına rağmen o daracık geçişten içeri girmeye çalışması ahmaklığına delaletti büyücüye göre.Belki de sandığı kadar zor olmayacaktı çarpışma.Hatta çok ince hesaplar yapıp taktiğini zorlaştırdığı için hayıflandı.

Aynı iki bacağın geriye doğru iki sabırsız adımı onu tüm bu düşündüklerine pişman etmeye yetti.Vahşi mahluk gerilmişti ve sağlam bir darbeyle geçişi açacaktı.

Ucube irikıyın bedenini geçişe o kadar sert vurdu ki ,girişi darmadağın etmesine rağmen hızını alamayıp yüzüstü yere kapaklandı.Üzerine düştüğü iri ve keskin köşeli kaya parçalarından etkilenmediğine göre kalın bir de derisi vardı kahrolasıcanın.Bir an yüzünü kaldırıp sağa sola baktı ucube.Afallamıştı.Hemen ardındaki ikincisi de arkadaşına bakıyordu.Aynı tür olmalarına rağmen yüzündeki “ Ne kadar da ahmak bir dostum var.” İfadesi rahatça okunabiliyordu.Sanki orada bön bön olanları seyrediyor olması çok akıllıcaymış gibi…

Şifacının işi neredeyse bitmek üzereydi.Ancak görevini tamamlasa bile savaşçının vücut işlevini oturtmak için de zamana ihtiyacı olacaktı.

METEOR BÖLGESİ III. BÖLÜM:VAHŞİLERİN AKIBETİ VE YENİ BİR SINIF

Vahşi az öteye savrulan kara baltasını sağ eliyle sımsıkı kavrayıp sol yumruğuyla yere sağlam bir darbe indirdi.O tek yumruktan destek alıp dev cüssesini doğrulttuğunda yüzündeki hışım ve kin duygusu iki kat artmıştı.Kaşları çatıktı ve çene kemiğinin kafatasına bağlantı yaptığı yer dişlerini sıktığı için sivrilmişti.Sağ eliyle,baltasının yarasa kanatları gibi iki yana açılan geniş bıçaklarının tam altından,sol eliyle de ucunda insan saçına benzeyen bir tutam püskül ve mızrak ucuna benzeyen eğrilmiş bir metalin bulunduğu yerden tutup vücudunu sağa doğru gerdi.Çok sağlam bir hamle yapacaktı vahşi,o bet yüzü sakinleştirmek için başka da bir şey kar etmezdi.Büyücü “Yemin ederim,şimdi önünde ben değil de ÇINAR ALTI’ndaki o koca çınar bile olsa gövdesini rahatlıkla ikiye ayırabilir.” Diye geçirdi içinden.

Ansızın büyücünün aklına savaşarak zaman kazanmaktansa alehine durumu lehine çevirerek zaman kazanmak fikri geldi.Etrafı görülemeyecekleri kadar zifiri karanlık yapabilirse belki kurtulma şansları biraz daha artabilirdi.

Hızlı ve ani bir hareketin düşman tarafından refleks bir saldırıya dönüşeceğini bildiği için fark ettirmeden ATA DUASI’nın etkisini geri çevirdi ve aynı anda asasındaki ışığı söndürdü.Bir kaç saniyeliğine derin ve bir o kadarda sessiz karanlıkta donakaldı herkes.Hamle yoktu,düşman yoktu ve çarpışma kısa süreliğine ertelenmişti.

Savaşçının küçük öksürüklere benzeyen bir iki cılız soluğu büyücünün keskin kulaklarına ulaştığında ”Hiç olmazsa uyanabilmeyi başardı.” diye geçirdi içinden “Şans yüzümüze gülmeye başladı.” Şifacı ilk aşamayı tamamladıktan hemen sonra kendine gelir gelmez etrafında gelişen olayları bildiği için yerinden hiç kıpırdamadı.

O sırada olan biteni koca kafalarında henüz anlamlandıramayan Vahşi’ler belli belirsiz hırlamalarıyla tam bulundukları noktaları deşifre ediyordu.Baltalarını geçirecek hedef aradıkları açıkça belliydi ancak henüz tehlikeli olabilecek kadar yaklaşmamışlardı.Büyücü bu seslerle tehlikenin henüz burnunun dibinde olmadığına kanaat getirmişti ancak gruba daha yakın olanı pek sakinleşmişe ve şaşırmışa benzemiyordu,aksine hiç beklemediği bir anda hedefini kaybetmiş olmak onu zıvanadan çıkartmıştı.Bir iki sefer duvara çarptı ya da belki el yordamıyla düşmanını ararken duvara bir iki darbe vurdu ister istemez.Ufak tefek birkaç kaya parçası kavisli duvarda tabana doğru yuvarlandı.Kısa bir süre sonra hırlamalar yerini agresif ve gözü kara bağırtılara bırakmıştı artık.Vahşi’nin tahammül sınırı çoktan aşılmıştı.O etrafını sertleştirdiği yumruk darbeleriyle tararken büyücü şifacıya dönüp. ”Bu haldeyken biraz daha uzaklaşamaz mıyız ? ” dedi.Holdeki yaydığı aydınlığı söndürdüğünde kazandığı zamanın bu kadar kısa sürede tükeneceğini hiç tahmin etmemişti.Şifacı “Henüz hareket ettirilebilmesi için vakit dolmadı,şimdi birkaç metre ileriye taşımak bile onu tümden riske atmak olur.Sen elinden geleni yaptın.Tasalanma.” diye fısıldadı.İnce sesinde garip ve sebebi hemen çözülemeyecek bir güven vardı.Bu ince ses o zifiri karanlık holde büyücüyü,ÇNAR ALTI’nda serin bir havada sıcak ve demli bir çay içiyormuş gibi aydınlattı.Tuhaf bir huzur kapladı Büyücü’nün ruhunu.Keyifle kısa bir düş gördü.Her seferinde gözlerini küçülten ve ışıldatan o aynı tebessüm yüzüne oturmuştu yine.

VAHŞİ düşmanını bölmek için baltasını kullanamamıştı ama sesi bu anlık düşü bölmeye yetmişti.

Öyle bir savaş narası attı ki,birkaç adım ilerisindeki büyücü başını göğsüne doğru büküp yere diz çökmek zorunda kaldı.Bu sesi çıkartırken;o koca,kalın derili ve kaslı göğüs kafesinin altındaki iki büyük akciğerde oksijen kalmamıştı vahşinin ve yüksek ihtimal boğazı da yırtılmıştı büyücüye göre.Neredeyse asası elinden düşecekti ve bu sesin ardından kulaklarının tekrar duyup duyamayacağını çok merak ediyordu.Ardından holün girişinde kalan diğeri de sağlam bir haykırışla arkadaşına destek verdi.Ancak onun haykırışı tam yarısında sanki soluk borusu iki sağlam el tarafından sıkıştırılmış gibi cılız bir hırıltıya dönüşüp kesildi.

Büyücü ve şifacı aynı anda yerin sarsıldığını hissettiler.Bir üçüncü ucube çarpışmayı kesinlikle kaybedeceklerine delaletti.Bu sarsıntı bu üçüncü başbelasının yaklaştığını işaret ediyor olabilirdi.

Büyücü kaybettiği onca arkadaşının ve ölümüne şahitlik ettiği onca insanın yaşadığı ölüm korkusunun bedenini sardığını farketti ansızın.Tüm o tanık olduğu son anlara şimdi birinci dereceden şahitlik edecekti.Çarpışmanın neticesi artık belli olmuştu ve yapılacak en ufak bir şey kalmamıştı.Büyücü bu üçüncü Vahşi’nin,diğer ikisinin beceremediğini hızlıca ve ustalıkla yapmasını diledi içinden.”Umarım.” dedi “Hızlı adımlarla ve diğerlerini iterek içeri girer,olabildiğince yaklaşır ve üç kesin hamlede hepimizin işini burada bitirir.”  Diye düşündü.

Oysa holden METEOR BÖLGESİ’ne ilk kayboluşunda girişte kamp kurmuş olan diğerleri hiç aklına gelmemişti.

Hızlıca aklından bunlar geçerken üç dört temiz ok sesini duydu peşpeşe.Sesler bir saniye sürmeden bıçak gibi kesildiler aniden.Hedeflerine saplandıkları açıktı.Holün içindeki Vahşi’den kesik hırıltılar duyuldu,sanki bayılıyor gibi sesin kuvveti zayıfladı.İrikıyın cüssesi,tıpkı kökünden kesilmiş bir ağaç gibi iki yanına ağır ağır sallandı,bir iki serseri adımdan sonra olanca gücüyle yere devrildi.

Ne olduğunu görmek için asasının ucundaki AY TAŞI’nı yakmakla yakmamak arasında kararsız kaldı bir an Büyücü.Ancak tuhaf bir şekilde içinde garip bir ferahlık vardı.Doğruldu ve asasındaki AY TAŞI’nı hafifçe parlattı.Bir kaya kadar büyük kafasıyla vahşi bir adım ötesindeydi ve tam üzerine düşmediği için oldukça şanslıydı.Sağ bacağının arka baldırında neredeyse aynı noktaya isabet etmiş birbirine çok yakın iki ahşap ok vardı.Üçüncü ve parlak metalden olanı arka püskülüne kadar Vahşi’nin ensesinden girmişti ve gümüş parlaklığındaki ucu boğazından çıkmıştı.Ok o kadar inceydi ki,böyle bir hedefe çarptıktan sonra en ufak bir yamulma olmaması hayret vericiydi.

Büyücü durumun net fotoğrafını görmek ve bir sonraki adımı planlamak için holü alabildiğine aydınlattı.Artık beklemek ve riske atılmak için sebep yoktu ve ikinci bir çarpışma ihtimalini göze alamazdı.

O sırada okların sahiplerini farketti büyücü.Holün girişinde sarılarak birbirlerini tebrik ediyorlardı.İki yeni yetme ve maceraperest UZAKÇI,içlerine sığdıramadıkları sevinçleriyle durmadan gülüyor,sarılıyor ve “Gördün mü ? gördün mü ? nasıl da devirdik kahrolasıcaları.” Deyip duruyorlardı.Biri hemen önündeki Vahşi’yi tekmeliyordu.Koca bedeni sol kolunun üzerine doğru devrilmişti ve en ufak bir hareket yoktu.Büyücü olanlara sevinmediğini söyleyemezdi ancak bu iki yeni yetme genç yüksek bir ihtimal habersizce buraya kadar ilerlemiş ve  macera peşinde koşuyorlardı.Burada olmaları kesinlikle bir tesadüftü ve disiplinsizce bir hareketti.O hışımla ve biraz da bir komutan edasıyla “Gelin bakayım buraya keratalar!!” diye bağırdı.İki genç sanki planlanmış bir oyunu bozdukları ve her şeyi berbat ettikleri için azarlanan acemiler gibi bir anda donup kaldılar. “ Gelin buraya,buraya gelin!” diye tekrarladı büyücü ses tonunu biraz yumuşatarak.Önce onları dinlemek ve neden orada olduklarını öğrenmek istiyordu.Daha sonra yaptıklarının yanlış olduğunu fark ettirmek için onları azarlayabilirdi.

İki ortak önce şaşkın şaşkın birbirlerine baktılar sonra da büyücüye dönüp hemen arkasından içeri girdiler ve koşar adım büyücüye doğru yaklaşmaya başladılar.Ve hatta daha genç ve biraz saf tipli olan açık tenli acemi ilk devirdikleri vahşiye takılıp yere serildi.Büyücü sağlam bir kahkaha atmamak için dişlerini sıktı.Biraz daha uyanık olan diğeri büyücünün önünde dimdik selam verdiğinde öteki üstünü başını temizlemekle meşguldü,diğer taraftan da koşmaya çalışıyordu.Nihayet o da arkadaşının yanına geldi.İkisi de henüz yaylarını göğüslerine asmamışlardı ve sol ellerinde tutuyorlardı.Onlara,düşmanın kesin olarak geri çekildiği görülmeden ya da üstadları tarafından istirahat talimatı verilmeden savunma ya da saldırı posizyonunu terk etmemeleri öğretilmişti.Bu hareketleri hoşuna gitti büyücünün.Hala temkinliydiler.

Büyücü baştan aşağı ikisini de süzdü.Zavallılar yaptıklarının yanlış olduğuna kesin kanaat getirmiş iki suçlu gibi tedirgin tedirgin büyücünün önünde ağzından çıkacak kelimeleri bekliyorlardı.Uzun boyu,iri cüssesiyle elinde tuttuğu uzun asadan oldukça etkilenmişlerdi.Onlara göre o çok yüksek ihtimal bir Üstad’dı ve onları bu maceradan geri döndürecek yüksek mevkilerde tanıdıkları vardı.Tüm o zorlu ve çetin Acemi Ocağı günleri karşısında gösterdikleri sebat,Meteor Bölgesi’ne girip bir kaç adım attıktan sonra buraları terk etmek için miydi ?

“Kimsiniz siz ve neden buradasınız ?” diye gürledi büyücü,yalan söylemelerine kesinlikle tahammül edemezdi. “ İçeri nasıl girdiniz ? “

Uyanık tipli olanı diğerine söz hakkı vermeden hemen söze girdi.Üstelik öteki uzun bir vukuat tekmili verecekmiş gibi derin bir nefes almasına rağmen.Tüm o nefesi göğsünü dik tutmak için içinde tuttu saf olan,hiç kımıldamadan uzun bir süre öyle kaldı.

“Biz sizi METEOR BÖLGESİ GİRİŞİNDE gördükten hemen sonra Usta’larımızla birlikte buraya gelen ilk UZAKÇI’larız.Bize,ortalığı üs olarak kullanılacak bir köy kurabilecek kadar temizleme emri verilmişti. Bu cephedeki dahil olduğumuz grubumuz yaklaşık yüz kişilikti.Lider’imiz ve üstadlarımız dahil tüm grup sizi arıyorken bu arkada yere serdiğimiz ucubenin-Vahşi demesi gerektiğini henüz bilmiyordu ve büyücünün azarlamasını biraz yumuşatmak için başarısını büyücünün gözüne sokuyordu.-sesini duydum.Arkadaşıma bir terslik olduğunu söyledim ama o gruptan ayrılmamamız gerektiğini söyledi.Ben ısrar edince de az ileride sesin geldiği ufak oyuktan içeri sızdık.Onu görür görmezde iyi niyetli olmadığını anlayıp onu yere serdik sonra canlı olup olmadığını kontrol etmek için yanına geldiğimizde şu yerde yatanı da gördük.” Dedi hızlı hızlı,büyücüye araya girip soru sorma fırsatı tanımadı.

Bu akıllı ve cesur bir çocuktu…Lakin bu iki genç delikanlı,ne bu kara topraklar için ne de şu aç Vahşi’ler için bir tehlike oluşturmuyordu.Tam tersine açık hedeftiler ve sadece yem olabilirlerdi.

“Böyle metal bir oku ilk kez görüyorum.” Dedi büyücü Vahşi’nin kalın ensesini işaret ederek,konuyu değiştirdi çünkü düşündüğü gibi azar işitmeyi hak etmiyorlardı belki de. “O Acemi Ocağı’nda her UZAKÇI’ya sadece bir adet verilen nadide oklardan biridir efendim.Sertleştirilmiş çelik ve saf gümüş karışımından üretildiğini duymuştum.Kimin ürettiği hakkında en ufak bir bilgim yok ancak üstadlarımız acemi ocağından ayrıldıktan sonra tecrübemizi en iyi onunla arttırabileceğimizi söylemişlerdi.Uzak mesafelerden ne kadar başarılı olabilirsek daha yakın mesafeler için tecrübemiz ve şansımız da o kadar artar.Biz ona YILDIZ TUTAN deriz.Şu yerde yatanın,” dedi ayağının ucundaki Vahşi’yi göstererek “Diğerine göre daha iri olduğunu fark edince öteki okların fayda etmeyeceğini düşündüğüm için bunu kullandım.” dedi ve cebinden bir mendil çıkarıp Vahşi’nin ensesindeki oka sardı ve tek hamlede çıkarıp aynı mendille sildi.

Gerçektende büyücü holün girişindeki Vahşi ile ayağının ucundakini kıyasladığında ciddi bir fark gördü.Daha iriydi,daha sıkı silah kuşanmıştı ve iki omuz başına tuhaf şekilli birer dövme kazınmıştı.Bu belki de bir grup lideri ya da bir komutan ve ya ona benzer bir şeydi ve grubu onu aramak için çoktan yola çıkmış olabilirdi.Vakit daralıyordu.

“Şimdi.” Dedi emir veren bir komutan edasıyla. “Aynı yoldan geri dönüyorsunuz ve çok fazla uzaklaşmadan gördüğünüz ilk güvenli tepeliği kendinize mevzi yapıyorsunuz.Ben şu arkamda gördüğünüz iki farklı sınıftan iki üstadı-böyle dedi çünkü onlara;kendilerini ikinci bir tehlikeye atmamaları için gözdağı vermek istiyordu.-onlara verilen görevi tamamlamaları için hızlıca girişe geri götüreceğim.Ve geri döndüğümde birlikte ustanızı arayıp sizi ona teslim edeceğim,yok aksi halde karşıma başka bir yerde çıkarsanız ya da sizi gereğinden fazla uzaklaşmış görürsem önce kafalarınızı tutup birbirine vurur ve sonra kulaklarınıza Kaybol diye fısıldarım.Ve emin olun tekrar belirdiğimiz yerde,acemi ocağındaki komutanınızın tam karşısında olacaksınız ve artık hata yapmamayı öğreninceye kadar sizden sonra gelen çömezlerle tekrar Acemi Ocağı’nda kalacaksınız.” Dedi.

Şifacı,savaşçıya destek olup doğrulmasına yardım ederken onlarda geldikleri yoldan geri dönmek için hızlı adımlarla uzaklaştılar.

Büyücü de savaşçıya yardım etmek için koluna girdi ve ona dokunur dokunmaz yavaşça “Kaybol.” Dedi.